امنیت داده‌های سلامت در اینترنت اشیای پزشکی: چرا حریم خصوصی بیمار به لایه محافظتی متفاوتی نیاز دارد

داده سلامت (ضربان قلب، قند خون، سابقه بیماری) هم بسیار شخصی است و هم مستقیماً در تصمیم‌های درمانی واقعی استفاده می‌شود؛ افشای آن می‌تواند به تبعیض بیمه‌ای یا شغلی منجر شود، و دستکاری آن، مثلاً تغییر دستور یک پمپ انسولین متصل، می‌تواند مستقیماً جان بیمار را تهدید کند. همین ترکیب حساسیت و اثر فیزیکی واقعی، اینترنت اشیای پزشکی را از سایر حوزه‌های اینترنت اشیا متمایز می‌کند.

سطح ریسک در این حوزه طیف وسیعی دارد: از رمزنگاری ضعیف در ارتباط بلوتوثی یک دستبند سلامت با گوشی همراه، تا آسیب‌پذیری در تجهیزات بالینی متصل مثل پمپ‌های تزریق یا مانیتورهای بیمارستانی که گاهی سال‌ها بدون به‌روزرسانی امنیتی در حال کار هستند. هرچه دستگاه نزدیک‌تر به تصمیم درمانی مستقیم باشد، پیامد یک نفوذ جدی‌تر می‌شود.

اقدامات استاندارد برای کاهش این ریسک شامل رمزنگاری داده هم در حالت انتقال و هم ذخیره‌سازی، احراز هویت دستگاه پیش از پذیرش داده در سامانه مرکزی، و تفکیک شبکه تجهیزات پزشکی از شبکه عمومی بیمارستان است؛ به این ترتیب حتی نفوذ به یک بخش از شبکه، مستقیماً به تجهیزات حیاتی راه پیدا نمی‌کند.

در بسیاری از کشورها مقررات مشخصی مانند HIPAA در آمریکا نحوه نگهداری و اشتراک‌گذاری داده سلامت را تعیین می‌کند. فارغ از الزام قانونی، اعتماد بیمار به یک سامانه پایش سلامت متصل مستقیماً به شفافیت و امنیت واقعی آن سامانه وابسته است؛ بدون این اعتماد، پذیرش گسترده فناوری‌های سلامت متصل دشوارتر خواهد بود.